หลังจากที่ได้เป็น Receptionist ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง
ปัญหาที่ชั้นเจอเป็นอย่างแรกคือเรื่องของ"การเดินทาง" ค่ะ
---
-------------
---------------------------
ชั้นเป็นคนกรุงเทพฯตั้งแต่เำกิด แต่ไม่ชอบเดินทางไปไหนมาไหนในกรุงเทพฯ
เพราะเบื่อปัญหาการจราจรเปนทุนเดิมอยู่แล้ว ...
เมื่อไม่รู้เส้นทาง ผู้เป็นบิดาก็เลยเบิกทางให้ก่อน โดยพามาส่งในวันแรก
หลังจากนั้นวันที่สองของการทำงาน ให้เดินทางด้วยตัวเอง
เข้างาน 8 โมง โดยออกเดินทางตั้งแต่ 6 โมง กับอีก 15 นาที
ที่ทำงานกับที่บ้านไม่ไกลเท่าไหร่นัก ติดตรงเดินทางไม่สะดวกนี่แหล่ะค่ะ
ต้องนั่งรถ 2-3 ต่อ ใช้เวลาเฉลี่ยประมาณ 1 ชั่วโมงกว่าๆ
เมื่อถึงการนั่งรถต่อคันสุดท้ายให้ไปถึงที่ทำงาน
เกิด "ลืม" ขึ้นมาว่าจะนั่งสายอะไรต่อ 
ชั้นเลยต้องถามคนแถวนั้นค่ะ ว่าจะนั่งรถเมล์สายอะไร
เขาก็ให้คำตอบว่า " ขึ้นได้ทุกสายค่ะ เพราะถนนนี้มีเส้นเดียว"
คันแรกมา ชั้นก้กระโจนขึ้นทันทีเลยค่ะ
ด้วยความที่ชั้นเปนคนที่ชอบฟังเพลงระหว่างเดินทาง
และหนำซ้ำยังชอบเปิดเสียงดังก่ะเผื่อแผ่ชาวบ้านชาวช่องรอบข้างด้วย
เมื่อถึงป้ายรถเมล์ที่ควรจะลง และกระเป๋ารถเมลล์ก็ใจดีตะโกนบอกว่าผ่านป้ายอะไร
แต่ชั้น ณ ตอนนั้นได้ยินแต่เสียงเพลงของตัวเอง และเท่าที่ชั้นจำได้
ป้ายที่ชั้นอยากจะลง ไม่ใช่ป้ายที่กระเป๋ารถเมลล์บอกอ่ะ (เดาเอาว่าป้าเขาคงต้องเข้าใจผิด...)
และทันใดนั้น อีกนิดเดียวก็จะถึงป้ายรถที่ชั้นตั้งใจจะลง หรือป้ายหน้า
ปรากฏว่าคุณพี่คนขับ แกวิ่งเปลี่ยนเลนกระทันหัน แล้วขึ้นทางด่วนทันที !
เกิดอาการ งงเป็นไก่ตาแตก 
คำถามเดียวที่วิ่งอยู่บนหัวตอนนั้นคือ
หน้ามหา'ลัย มีทางด่วนมาสร้าง ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ????
(อันนี้โง่เองค่ะ)
แต่พอมีสติ ก็ปลอบใจตัวเองว่า ทางด่วนก็คงอารมณ์เดียวกับสะพานข้ามแยกล่ะมั้ง?
เหอเหอ
(เฮ้ย นี่เป็นเด็กกรุงเทพฯจริงปล่าวเนี่ย??????!!!!)
แต่แล้วก็....
ชั้นตกใจมากเลยค่ะ ที่เหนว่ารถเมลล์คันนี้ข้ามน้ำข้ามทะเล ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา
แถมเห็นป้ายบอกไปทางดาวคะนองอยู่ข้างล่าง
ขอย้ำนะคะ ว่าชั้นเป็นเด็กกรุงเทพฯตั้งแต่เกิด แต่ถนนที่ซับซ้อนในกรุงเทพฯ ที่ขยันพากันสร้างซะเหลือเกิ๊น
จนหาวิธีแก้ระบายน้ำขังแทบไม่ทัน ...
เมื่อเจอปัญหาเรื่องการเดินทาง ในตอนเช้าที่ต้องไปถึงที่ทำงานภายใน 15 นาทีนี้
เป็นอะไรที่ ซวยบรม และเซ็งเป็ด สุดๆ!!!
ด้วยมีความหวังว่า อีกไม่นานมันก็จะลงจากทางด่วน (ยังคงคิดว่ามันคงไม่ต่างจากสะพานข้ามแยก)
ก็สลายลงเมื่อเพื่อนร่วมโดยสารบอกว่า "อีกนานนนนนนนนนนนนนนนนนนค่ะ"
แถมยังมาเจอสภาพรถติดบนทางด่วนอีก
สภาพอารมณ์ในขณะนั้น...
แล้วก็เอาจริงๆด้วยค่ะ การเดินทางบนทางด่วนที่พกความปลงในชีวิตเป็นเพื่อนร่วมทาง
ใช้เวลาทั้งหมด ครึ่งชั่วโมง...8.15 นาที
นี่ยังไม่อยากจะคิดตอนขากลับเลยค่ะ
เมื่อถึงอีกฟาก ชั้นจึงรีบโบกแท็กซี่กลับทันที และบอกคุณลุงคนชับให้ขึ้นทางด่วนไปเลย
ควักเนื้อ 45 บาท ...
และหนำซ้ำดันมาเจอปัญหารถติดแม้กระทั่งบนทางด่วน!
บนรถแท็กซี่นั้น ชั้นเล่าถึงความรันทดให้กับคุณลุงแท็กซี่ฟังในแบบดราม่าสุดๆ
และขออนุญาตทานข้าวเช้าที่อุตส่าห์ห่อจากบ้านมา บนรถของแกแกก็ไม่ว่าอะไร
พอถึงที่หมาย จาก 120 บาท แกลดให้เปน 100 บาท (โอ้ น้ำใจคนไทยซึ้งใจหลาย )
แต่ถึงอย่างนั้น ค่าดำรงชีพของวันนั้นก็หมดไป แต่ดีนะที่มีสำรองไว้ใช้เดินทางกลับ
บทเรียนที่ได้วันนี้คือ...อย่าลืมรถต่อคันสุดท้าย ไม่อย่างงั้นจะเจอความชิบหายค่ะ~
)
